Dżamahirija Bialeńska to jedna z dwóch wielkich wspólnot samorządowych Republiki. W jej skład wchodzą terytoria położone na północy Wyspy Bialenii z wyłączeniem Półwyspu Lisewskiego, który stanowi eksklawę Rzeszy. Jak sama nazwa wskazuje jest to region, gdzie próbuje się zrealizować w jak najpełniejszym wymiarze idee zielonego socjalizmu, które Patron Republiki Bialeńskiej, Pułkownik Muammar Kaddafi wyłożył w swojej słynnej Zielonej Książce. Dodatkowo Dżamahirija nawiązuje w znacznym stopniu do pierwotnej formy państwowości bialeńskiej po Powstaniu Marcowym.

Pod względem kulturowo-klimatycznym północna Bialenia jest obszarem przypominającym realowe, republikańskie państwa muzułmańskie takie jak Libia i Syria. Dominuje ludność arabska, która niemal bez wyjątku należy do Zielonego Kościoła – region ten jest bastionem głównej religii Republiki, a pozostałe wyznania mają w Dżamahiriji znaczenie minimalne. Arabsko-muzułmański klimat związany jest także z uwarunkowaniami geograficznymi – dominują pustynie i półpustynie, a średnia temperatura jest dużo wyższa niż w regionach wchodzących w skład Rzeszy. Z kolei rozwój technologiczny przywodzi na myśl skojarzenia z realowym blokiem wschodnim.

Zgodnie z ideałami zielonego socjalizmu ustrój Dżamahiriji opiera się na lokalnych komitetach ludowych tworzonych przez mieszkańców miast i innych miejscowości. Własność jest w większości skolektywizowana – przedsiębiorstwa działają na zasadach spółdzielni, na których czele może stanąć każdy chętny w charakterze zarządcy. Jest to w pewnym sensie tutejszy odpowiednik działalności lennej. Wszyscy „realni” mieszkańcy północy wchodzą w skład Ludowego Komitetu Dżamahiriji, na którego czele stoi Przewodniczący. Jest on jednocześnie Burmistrzem Bengazi – głową miasta pełniącego funkcję stolicy regionu. Sam Ludowy Komitet jest najwyższym, kolegialnym organem władzy samorządowej – ustanawia prawa lokalne, powołuje instytucje i koordynuje życie społeczne.

Przez dłuższy czas na terenie Dżamahiriji panowała faktyczna anarchia – rozpad pierwotnych struktur Ludowego Komitetu oraz wycofanie, na żądanie ówczesnych władz samorządowych, oddziałów regularnej armii spowodował, że kontrolę nad północnymi regionami Republiki przejęły zbrojne bandy, grupy przestępcze i oddziały samopomocy. Dopiero w 2021 roku, za prezydentury Ametysta Faradobusa, władze Bialenii podjęły zdecydowane kroki. Tymczasowo władzę w regionie objął Dowódca Sił Zbrojnych RB Marszałek Wielki Ronon Dex. Za jego sprawą wznowił działalność Ludowy Komitet, powołano na nowo Ludową Gwardię Dżamahiriji, której żołnierze zajęli się walką z przestępczością i stopniowo zaczęli odzyskiwać kontrolę nad terytorium ogarniętym anarchią. Odbudowano niektóre przedsiębiorstwa takie jak Stocznia imienia 1 Maja w Mesjano.

Tym sposobem Rzesza obejmuje swymi granicami większą część terytorium państwa pozostając oazą dobrobytu, aczkolwiek nie wolną od problemów demograficznych i społecznych. Każdy z jej regionów historycznych ma nieco inny charakter oraz klimat. Na jej terenie zamieszkują przedstawiciele przeróżnych nacji wyznające rozmaite religie, co z kolei odróżnia Rzeszę od kulturowego monolitu, jakim jest sąsiednia Dżamahirija.

Pod względem politycznym Rzesza Bialeńska była korporacją lenników oraz wolnych miast, w czym przypomina swój historyczny odpowiednik ze świata realnego.

Pierwsza wymieniona grupa to osoby zasłużone dla Bialenii, które posiadają tytuł honorowy i otrzymały od Prezydenta Republiki w zarząd obszar ziemski, którym to mogły zarządzać według własnej woli tworząc coś na zasadzie mikropaństwa lennego. Grono to obejmuje bialeńskich notabli i oligarchów, którzy przybierali przeróżne tytuły: elektorów, parów, kniaziów, hrabiów, sułtanów i emirów. Poszczególne lenna różniły się od siebie pod względem klimatu: poleskie Parostwo Mockeryshire to kawałek anglosaskiej prowincji, anatolijski Socjalistyczny Sułtanat Faradobaju jest muzułmańsko-radziecką fuzją kulturową, a górskie Kniaźstwo Imerii pomyślany został jako organizm inspirowany obyczajowością Kaukazu. Wielu lenników posiadało swoje formacje zbrojne, emitowało znaczki i przyczyniło się do budowy potęgi gospodarczej kraju.

Z kolei Wolne miasta Rzeszy mogły zostać utworzone przez jednego obywatela albo grupę ludzi i cieszą się autonomią wewnętrzną – same uchwalały prawa lokalne, wybierają władze, powoływały milicje porządkowe i podejmowały inicjatywy kulturalne. Najczęściej erygowanie wolnego miasta następowało na zasadzie nadania tych praw jednej z istniejących miejscowości, choć zdarzały się próby zakładania ich na surowym korzeniu. Osoby zainteresowane tym typem działalności powinny były skontaktować się z Lwem Wolnogradu.

Wszyscy członkowie bialeńskiej szlachty oraz plenipotenci (reprezentanci, najczęściej po prostu zarządcy) wolnych miast Rzeszy Bialeńskiej tworzyli Sejm Rzeszy – najwyższy samorządowy organ ustawodawczy. Jego uprawnienia były dosyć szerokie i obejmują ustanawianie praw obowiązujących w całej Rzeszy, erygowanie wolnych miast albo powoływanie instytucji lokalnych. W praktyce Sejm pracował w trybie permanentnym – w każdej chwili istniała możliwość zgłoszenia projektu. Moc głosu danego członka zależała od liczby posiadanych folwarków (w przypadku lenników) lub liczby mieszkańców miasta (w przypadku plenipotentów). Rozpoczęcie nowej sesji Sejmu było zazwyczaj pompatyczną ceremonią – tak charakterystyczną dla kultury politycznej Kolosalnego Związku.

Obradom Sejmu przewodniczył Lew Wolnogradu. Był on jednocześnie najwyższym urzędnikiem samorządowym, zarządcą Wolnego Miasta Stołecznego „Wolnograd” oraz dowódcą Gwardii Rzeszy. Lew wykonywał prawa uchwalone przez Sejm, zarządza większością samorządowych instytucji, stoi na straży majątku wspólnoty, był najwyższym autorytetem w dziedzinie tytułów i ceremoniału, nadawał odznaczenia samorządowe oraz doradzał Prezydentowi Republiki w zakresie nadawania lenn. Jego kadencja trwała pół roku. W wykonywaniu obowiązków zwierzchnika Rzeszy wspomagał Miecznik Portu Arthurberg, który był drugim pod względem ważności dostojnikiem Kolosalnego Związku i honorowym zwierzchnikiem lenników i wolnych miast z terenu Anatolii. Z kolei w przypadku wakatu na stanowisku Lwa jego obowiązki wypełniał aktualny Prezydent Republiki, któremu przysługiwał tytuł Wikariusza Rzeszy.

Władze wspólnoty zarządzały kilkoma istotnymi, niekiedy w skali całego państwa, instytucjami. Najważniejszą z nich była Gwardia Rzeszy Bialeńskiej (GRz) – regionalna formacja wojskowa, porządkowa i ratownicza stanowiąca siły rezerwowe bialeńskiej armii zawodowej. W jej skład wchodziło kilka typów jednostek lądowych, morskich i lotniczych. Element centralny obejmował oddziały powołane i utrzymywane bezpośrednio przez władze Kolosalnego Związku, stacjonujące najczęściej w specjalnych bazach. Wśród nich warto wyróżnić Żandarmerię Rzeszy, która pełniła funkcje policyjne i strzegła granic wewnętrznych. Drugim typem sił były kontyngenty lenne – lennicy posiadający w swoich lennach własne gwardie mogli przekazać GRz wybrane jednostki, które ściśle współdziałały z elementem centralnym i wykonywały zadania na terenie całego kraju, choć niektóre kontyngenty lenne nadal stacjonowały na terenie lenna macierzystego. Najczęściej lennicy ci zachowywali dowództwo nad wystawionymi jednostkami i z tego tytułu otrzymują stopnie oficerów GRz. Ostatni typ sił to milicje wolnych miast – przykładem może być tu Milicja Stołeczna, która strzegła porządku na terenie Wolnogradu.

Inną ważną instytucją są Koleje Rzeszy – Reichsbahn – jedno z największych bialeńskich przedsiębiorstw transportowych. W jego skład weszły pomniejsze linie kolejowe, dzięki którym do dziś można dostać się do niemal wszystkich miejscowości w tej części Wyspy Bialenii, która znajdowała się pod jurysdykcją władz Kolosalnego Związku. Każda linia ma indywidualny charakter (od leśnego Poleskiego Tramwaju aż po wielomiejską Kolej Wolnogradzką), a wszystkie są ze sobą skoordynowane. W efekcie z jedną lub dwoma przesiadkami można było przedostać się z południowego wybrzeża do samej granicy z Dżamahiriją. Dalej zaczyna się już inny świat – pełen chaosu i tak odmienny od stabilnego życia w lennach i miastach Rzeszy.

Rzesza Bialeńska uległa rozwiązaniu 22 listopada 2022 roku, gdy wprowadzono nowy podział administracyjny ustanawiając Emirat Bialenii oraz Wilajet Anatolii. Większość terytorium Rzeszy wchodzi dziś w skład Wilajetu.

Lenna Rzeszy Bialeńskiej są to terytoria wydzielone, oddane na mocy postanowienia Prezydenta Republiki osobom obdarzonym wcześniej tytułem szlacheckim, którego rodzaj uzależniony jest od liczby posiadanych folwarków. Wszyscy lennicy wchodzą w skład Sejmu Rzeszy Bialeńskiej, a moc ich głosu jest równa liczbie folwarków. Jeden lennik może posiadać kilka lenn – ranga i nazwa pierwszego zależy wówczas od posiadanego przez niego tytułu, a ranga pozostałych – od liczby folwarków, na których są osadzone. Każde lenno posiada swój poddział na forum – w dziale Rzeszy Bialeńskiej. 

Jak uzyskać lenno?

W przypadku, gdy jesteś posiadaczem co najmniej tytułu szlachcica lub równoważnego możesz zwrócić się do Prezydenta Republiki z wnioskiem o nadanie lenna. Powinien on zawierać następujące elementy:

• nazwę lenna,
• liczbę folwarków, na których ma być osadzone (w przypadku drugiego i kolejnych lenn),
• informację na temat lokalizacji – najlepiej w formie fragmentu mapy z zaznaczonymi granicami.

Po złożeniu wniosku zwyczajowo weryfikuje go Lew Wolnogradu, który wydaje Prezydentowi Republiki rekomendację lub zleca wprowadzenie poprawek. W przypadku braku zastrzeżeń głowa państwa wydaje postanowienie i formalnie eryguje lenno. Otrzymuje ono następnie poddział na forum, znak skrótowy (zazwyczaj dwuliterowy) i jest wpisywane przez Lwa Wolnogradu do Rejestru Rzeszy. 

Czym są folwarki?

W Bialenii nie ma jednej, konkretnej definicji folwarku. Jedni traktują każdy z nich jako zakład produkcyjny lub gospodarstwo rolne. Inni – jako osadę na terenie lenna. Jeszcze inni nie przejmują się nimi wcale – wybór należy do lennika, a prawo centralne lub samorządowe nie narzuca w tym przypadku żadnych obstrukcji. 
Od liczby folwarków zależy przede wszystkim posiadany przez lennika tytuł. Uzyskuje się go automatycznie po otrzymaniu odpowiedniej ilości folwarków – nie jest wymagane żadne dodatkowe potwierdzenie.

Tytuły i klimat
 
Lennicy posiadają pełną dowolność jeśli chodzi o kreowanie rzeczywistości w swoim lennie, o ile nie łamie to prawa Republiki ani przepisów ustanawianych przez Sejm. W pewnym sensie lenna pozostają autonomicznymi państewkami, niekiedy o całkiem sporych rozmiarach. Miewają one bardzo różny klimat narracyjny – od arabskich sułtanatów poprzez księstwa w klimatach ruskich aż po twory fantastyczne. Dobrze natomiast, aby współgrało to z lokalizacją i panującymi w danym regionie uwarunkowaniami geograficznymi oraz kulturowymi – warto zatem dobrze przemyśleć, gdzie ma być zlokalizowane nasze przyszłe lenno. Pomocna bywa w tym przypadku lektura opisów regionów umieszczonych w dziale Rzeszy, a także zasięgnięcie opinii Lwa Wolnogradu. To między innymi z tego powodu Socjalistyczny Sułtanat Faradobaju oraz Emirat Al Quochq’odan, czerpiące z wzorców cywilizacji islamu, sąsiadują ze sobą i leżą na południu Anatolii, gdzie panuje ciepły klimat podzwrotnikowy i śródziemnomorski. Z kolei z rosyjskojęzycznej Anatolii Brodryjskiej blisko jest do miasta Jedisan, które częściowo przypomina realową Odessę. Współdziałanie z innymi lennikami i miastami jest w Rzeszy bardzo mile widziane i daje dużo możliwości. W przypadku, gdy noszony przez lennika tytuł nie odpowiada dobrze kreowanemu w jego dobrach klimatowi może on zwrócić się do Lwa Wolnogradu z wnioskiem o pozwolenie na używanie ekwiwalentu – w ten sposób zamiast księciem można zacząć tytułować się emirem, a zamiast nosić tytuł hrabiego można zacząć nazywać się earlem. Gwardie Każdy lennik ma prawo powołać własną gwardię lenną – siły porządkowe, których dokładna nazwa może być dowolna. To samo tyczy się struktury wewnętrznej, rozmieszczenia i symboliki. Gwardia taka może operować jedynie w obrębie granic lenna, a jej liczebność oraz wykorzystywany sprzęt zależą od posiadanego tytuły. Ograniczenia w tym zakresie regulowane są przez specjalną ustawę. Limity mogą zostać zwiększone za zgodą Dowódcy Sił Zbrojnych Republiki Bialeńskiej. Rzesza Bialeńska również utrzymuje własną formację zbrojną – Gwardię Rzeszy, która pełni funkcję sił rezerwowych bialeńskiej armii. W jej skład wchodzą między innymi kontyngenty lenników – specjalne oddziały gwardii lennych (lądowe, lotnicze lub morskie) oddane pod rozkazy dowództwa Gwardii Rzeszy. Niektóre z nich stacjonują w specjalnych bazach, a inne nadal pozostają w lennie macierzystym. Zazwyczaj bezpośrednimi dowódcami tych oddziałów zostają osoby je wystawiające, które z tego tytułu otrzymują stopnie oficerskie samorządowej armii.

Dodatkową korzyścią płynącą z wystawienia kontyngentu jest zwiększony limit w zakresie liczebności i uzbrojenia własnej gwardii lennej. Ponadto oddziały stanowiące część kontyngentu mogą operować na całym terytorium Kolosalnego Związku Obszarników. Specjalnym rodzajem sił Gwardii Rzeszy są jednostki Żandarmerii, które również mogą wywodzić się z kontyngentów – są to oddziału porządkowe, które odpowiadają za bezpieczeństwo na danym obszarze, najczęściej szerszym niż samo tylko terytorium lenna, i pełnią tam funkcję policji.

W Rzeszy Bialeńskiej istnieje specjalne odznaczenie przeznaczone dla osób, które aktywnie działają w swoich lennach. Otrzymują one Odznakę „Zasłużony Lennik Rzeszy Bialeńskiej”, która może zostać nadana wielokrotnie.

Odznaka „Zasłużony Lennik Rzeszy Bialeńskiej”

Zastępstwo

W przypadku, gdy lennik nie może osobiście troszczyć się o własne lenno może on powierzyć zarząd nad nim innej osobie. Jeżeli tego nie zrobi i pozostanie nieaktywny przez co najmniej miesiąc pieczę nad lennem przejmuje Lew Wolnogradu lub Miecznik Portu Arthurberg. Dodatkowo każdy lennik może powierzyć fragment swojego lenna (ze wskazaniem liczby folwarków) innej osobie, która na drodze zwyczaju może wówczas używać tytułu szlacheckiego zależnego od ilości folwarków, którymi się opiekuje. Jest to dobra opcja dla nowych obywateli, którzy nie dorobili się jeszcze własnego tytułu i własnego lenna.

AKTYWNE LENNA

RAZORNO

RAZORNO
na forum

LISENDORFF

LISENDORFF
na forum

VENOMANIA

VENOMANIA
na forum

FARADOBAJ

FARABOBAJ
na forum

JARUZELIMA

JARUZELIMA
na forum

SYRTA

SYRTA
na forum

JAPAN

JAPAN
na forum

MOCKERYSHIRNE

MOCKERYSHIRNE
na forum

AL QUOCHQ’ODAN

AL QUOCHQ’ODAN
na forum

ŻÓŁKIEW

ŻÓŁKIEW
na forum

IMERIA

IMERIA
na forum

VISTOKIA

VISTOKIA
na forum

ANATOLIA BRODRYJSKA

ANATOLIA BRODRYJSKA
na forum

DALMAZJA

DALMAZJA
na forum

PRZEMYSŁOWO-ZDRÓJ

PRZEMYSŁOWO-ZDRÓJ
na forum

Wolne miasta Rzeszy są, obok lenn, jedną z dwóch głównych form działalności samorządowej. Podczas gdy latyfundia są co do zasady inicjatywami indywidualnymi w przypadku miast mamy do czynienia ze wspólnotą, w skład której poza założycielem lub aktualnym zarządcą mogą wchodzić inni mieszkańcy, niekoniecznie posiadający obywatelstwo Bialenii. Należy jednak pamiętać, że w danym momencie można być obywatelem tylko jednego wolnego miasta. Można natomiast łączyć bycie mieszkańcem lub zarządcą wolnego miasta z godnością lennika. Aby założyć wolne miasto należy najpierw podjąć decyzję co do jego lokalizacji. Organizm taki może zostać założony na surowym korzeniu, ale lepiej jest jeśli powstaje na bazie istniejącej miejscowości – liczba niezagospodarowanych miejsc jest w Rzeszy dosyć duża stąd nie ma wielkiego sensu budowanie wszystkiego od początku. W tego typu decyzjach potencjalni założyciele mogą liczyć na pomoc Lwa Wolnogradu – warto porozmawiać z nim już na etapie przygotowywania wniosku. Podobnie jak lenna wolne miasta posiadają określone terytorium – może ono obejmować nie tylko terytorium głównej miejscowości, ale także obszar większej aglomeracji z miasteczkami i wsiami pomocniczymi. 

Nawet jeśli o erygowanie wolnego miasta wnioskuje grupa ludzi powinni oni wyznaczyć spośród siebie Założyciela, który później automatycznie zostaje tymczasowym zarządcą.

Powinien on przedstawić Lwu Wolnogradu następujące informacje: 

• nazwę wolnego miasta,
• projekt aktu prawnego określającego podstawowe zasady jego ustroju,
• krótki opis wizji przyszłego organizmu,
• herb lub inny symbol,
• mapę z zaznaczonym proponowanym zasięgiem terytorialnym wolnego miasta. 

Po weryfikacji podania Lew wydaje uroczysty akt, który jest publikowany w Dzienniku Praw Rzeszy, a także tworzy poddział w dziale Rzeszy według instrukcji udzielonych przez Założyciela. Nadaje również miast statut – również zgodnie z propozycją zawartą we wniosku. Ewentualne zmiany statutu należą już do kompetencji stosownych organów miejskich. 

Podobnie jak lennicy również wspólnoty miejskie posiadają dużą dowolność w kreowaniu własnego ustroju, klimatu i realiów narracyjnych. Zwyczajowo wyznacza się jednoosobowy organ wykonawczy („głowę miasta”) oraz kolegialny organ uchwałodawczy – najczęściej złożony ze wszystkich mieszkańców. Ich nazewnictwo jest jednak sprawą dowolną: na przykład w Wolnogradzie gospodarz nosi tytuł Lwa, a w Porcie Arthurberg  – Miecznika.

W wolnym mieście może powstać milicja porządkowa – wówczas stanowi ona część Gwardii Rzeszy Bialeńskiej, ale podlega rozkazom głowy wspólnoty lub innego urzędnika lokalnego. Władze wolnych miast, najczęściej ich głowy, zasiadają w Sejmie Rzeszy – nazywa się ich wówczas Plenipotentami. Waga ich głosu jest uzależniona od aktualnej liczby realnych mieszkańców danego miasta (1 mieszkaniec = 15 głosów). 

Większość zasad związanych z funkcjonowaniem wolnych miast reguluje Prawo miejskie, uchwalone przez Sejm Rzeszy: 

W Rzeszy Bialeńskiej istnieją dwie odznaki przeznaczone dla osób działających w wolnych miastach: odznaki „Zasłużony Mieszkaniec Wolnego Miasta Rzeszy Bialeńskiej” oraz „Zasłużony Gospodarz Wolnego Miasta Rzeszy Bialeńskiej”. 

Odznaka „Zasłużony Gospodarz Wolnego Miasta Rzeszy Bialeńskiej”

Odznaka „Zasłużony Mieszkaniec Wolnego Miasta Rzeszy Bialeńskiej”

WOLNE MIASTA

WOLNOGRAD

WOLNOGRAD
na forum

PORT ARTHURBERG

PORT ARTHURBERG
na forum

LISEWO

LISEWO
na forum